bir şarkı çalıyor sürekli, sadece kafamda değil.
otobüsün ters giden kısmında oturuyorum.
camı açıyorum. bu ne soğuk.?!
kafamda bir cümle var, bu sadece kafamda.
“sevdiğim herkesi bir arada düşledim.”
bu bir intihar notu imiş.
ben söylemedim, söyleyeni tanımıyorum.
kırık bir tebessümün kesici yanı.
ben böyle naif bir istekle ölemezdim.
sevdiğim herkes bir arada olsa tek ölen ben olmazdım.
gerçeklik, sanrıdan daha keskin.
bu saatlerde, hep bir tahta oyuncak yere düşüyor.
anlamı ne kadar bulanık.
düzenle başladığım her şey, dağınık bitiyor.