çok güzel bir şarkı buldum,
artık evinin önünden bile geçmem.
ellerim ceplerimde yürüyorum,
hâlâ kaldırım taşlarını saymaktan hoşlanıyorum,
çizgilere basınca yanıyorum.
dön başa. artık kaybetmiş hissetmiyorum.
bu dünyada beni dar bir odada tutsak eden hiçbir
duygumdan kurtulmadım, ama alıştım.
taşlı yolların, yapraksız ağaçların anlamı kalmadı.
kitapların simetrik dizilmesi,
cümlelerin altının çizilmemesi önemini yitirdi.
aynalardan ve ötesinden duyulan tüm sesler kesildi.
camı çerçeveyi indiren öfke, dokunulmayınca geçti.
iç sıkıntım kalabalıklarmış.
çarpmaktan, konuşmaktan, gülümsemekten,
ellerinizi tutmak ve yanaklarınızı öpmekten vazgeçtim.
sevdiğim herkesi dizime yatırdım.
tüm evleri, tüm şehirleri yaktım.
yağmur yakın. ben nuh değilim.