İlkokul da sınıfımda öyle bir arkadaş vardı. Çaldığına birebir şahit olmasamda sezinliyordum. En son bir gün, o kız ve başka bir arkadaş da dahil üçlü oturuyoruz sırada. Ders bitti gideceğiz. Hepimiz kalemlerimizi vs. topluyoruz. Yanımda ki diğer arkadaşın kalemi kayboldu. Kaybolmadan önce öteki kızın kendi kalemliğine attığını gizlice fark ettim. Kalemi kaybolan arkadaşın ailesini de tanıyorum, zor bir ailesi vardı. O kalem için dayak yeme ihtimali vardı. Susmakla konuşmak arasında tam gitmeye ramak kalmıştı ki, konuştum. Bilerek kendi kalemliğime baktım, sonra çalan kıza dedim, toparlanırken senin kalemlerinin arasına karışmış olabilir mi diye. Baktık ve kalem ondaydı.
Kalemini bulan arkadaşımın sevincini hiç unutamam. Tabi tam tersi öbür kızın surat ifadesini de hiç unutmuyorum. O gün o kızın hırsız olduğuna emin olmuştum ama kimseye söyleyemedim tabi.