Hayatım boyunca cevabını bulamayacağım sorulardan biri de;
Neden hep iyi insanlar değmeyen insanlar yüzünden üzülürler.
Oysa iyiler hep iyilere denk gelse, kimsenin kalbi kırılmasa.
Evet belki tecrübe kazanıyoruz,
Ama tecrübe kazanırken de güvenimizi kaybediyoruz.
Sevmeye korkar hale geliyoruz,
Güvenemiyoruz belki tekrar üzülürüz diye.
Keşke kötülerle tanışmadan, iyilerle tanışabilseydik,
Kıymet bilenlere emanet edebilseydik kalplerimizi.
Herkesin sevdiği birilerini, geçmişte üzen kalbini yaralayan biri muhakkak olmuştur.
Bir daha eskisi gibi açamazlar kalplerini başkasına.
Belki sen o yarayı öpmeye hazırsındır,
Ama bilirsin de istesen de merhem olamazsın,
Tekrar kanamasından korktuğu için o yaraya dokunamazsın.
Yakınsındır ama uzaksındır aynı zamanda.
Gizli bir duvar vardır kalplerin önünde,
O duvarların arkasında hep dokunamadığımız,
Dokundurmadığımız yaralar gizlidir.

~~~