Çocukluğumda tam evin çaprazında bakkal amca vardı.
Her bakkala gittiğimde, "Anlat" derdi.
"Ne anlatayım" derdim.
"Fasulyenin faydalarını" derdi.
Bu muhabbeti hiç unutmam. Her zaman anımsarım.
Kapının önünde oynarken bazen parasız cips falan verirdi bize.
Ama cips vermese de severdik biz onu. Çocuğu olmamış hiç. Bu yüzden çok severdi çocukları.
Güzeldi bakkallar. Bilemedik bakkalların kıymetini.