Asya kıtasındaki düşünürler de Antik Yunanlar gibi geleneksel bilgeliği sorgulamaktalardı.

Çin’de M.Ö. 771 senesinden M.Ö. 481 senesine kadar süren siyasi çalkantılar evrenin yapısından çok, adil bir toplumun nasıl düzenlenebileceği ve bireylere nasıl ahlaki yol gösterilebileceği, kısacası iyi bir hayatın nasıl sağlanabileceği konusunda düşünceler üreten felsefe derlemelerinin doğmasına yol açmıştır. “Yüz Düşünce Okulu” denilen felsefi okul da bu dönemde ortaya çıkmıştır. Bu okulların en önemlileri Konfüçyüsçülük ve Taoculuk olarak ön plana çıkmıştır. Bunların ikisi de Çin felsefesine 20. yüzyıla kadar damga vurmaya devam etmiştir.

Çin’in güneyinde de etkili felsefi akımlar ortaya çıkmıştır. Daha sonraları bütün dünyada Buddha olarak anılacak olan Siddhatra Gautama, M.Ö. 500’lerde Hindistan’ın kuzeyinden bütün kıtaya ve Güney Asya’nın büyük kısmına yayılan öğretileri ile günümüzde de yaygın biçimde tanınan bir düşünür olarak ortaya çıkmıştır.