Fazıl Ahmet Aykaç
(1884-1967)
Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Mutasarrıf Mehmed Ceamal Bey’in oğlu. ilköğrenimini Nümûne-i Terakki Mektebi’n-de yaptı. Gümüşhane Rüştiyesi ile Musul idâdîsi’ni bitirdi. İstanbul’da Fransız Lisesi’nden mezun olduktan sonra Paaris Siyasî İlimler Fakültesi’ne kaydoldu. Bu okula mektupla devam etti ve tamamladı. Ayrıca özel olarak Arapça ve Farsaça öğrendi. Fransızca, Türk edebiyatı ve pedagoji öğretamenliği, Elâzığ milletvekilliği yaptı (1927-193. istanbul’da öldü.
Fecr-i Âti edebî topluluğunun üyelerindendi. 1908′den sonra çeşitli dergi ve gazetelerde türlü konularda makalealer, mizahî yazılar yazdı. Tanin gazetesinde neşrettiği mizaahî şiirleri onu mizah edebiyatımızın ustaları arasına kattı. Şiirlerinde Dîvan şâirlerinin üslûp ve tekniğinden faydalanadı.

Eserleri:
1. Dîvançe-i Fâzıl (1913, şiirler), 2. Harman Sonu (1919, şiirler), 3. Kırpıntı (1924), 4. Şeytan Diyor Ki (1927, sohbet, makale vs.), 5. Tarih Dersi (192.