Heyecanlı olduğumda bildiğim bütün kelimeleri kullanmak istiyorum. Evrendeki bütün lisanları öğrenip, bütün canlılarla konuşmak istiyorum. Böyle dünyam çoğalsın istiyor hiçbir cümleye sığamıyorum. Cümlelerim arttıkça kaybolmuyor, yeniden var oluyorum. Çok garip bir coşku bu!


Belki de hayal ettiklerin hayal ettiğin gibi değildir.

Rüyamda beş yıl önceki kendimin yanına gittim ve ona dedim ki: "Bildiğini okumaya devam et. İyi gidiyorsun." O, sadece gülümsedi. Bense daha fazla şey söylemek isterken neden sadece o cümleleri kurduğumu sorgulayarak geri döndüm. Hiçbir şey değişmedi; her şey aynı. Sanırım tam da böyle olmasını istemiştim. Çünkü pişmanlıkla hayat geçmiyor. Değiştireceğiniz her şey sizi ummadığınız kötü bir noktaya götürebilir ve bu daha fazla pişmanlık demek. Şu an olduğunuz noktaya gerçek duygularınızla geldiyseniz pişman olmak için hiçbir gerekçeniz yok. Bu yüzden bildiğinizi okumaya devam edin, iyi gidiyorsunuz. İyi gitmediğinizi düşünüyorsanız bilmediğiniz şeyleri okuyarak öğrenmeye başlayın ve bilmediklerinizi bildikleriniz haline getirin. Böylelikle beş yıl önceki halinize giderseniz sırtını sıvazlamanıza bile ihtiyacı olmaz.