Eylül...

Hoş geldin!
İyi ki geldin...

Senin için öyle şiirler yazamadım bu kez. Biliyorum geçen sene de ihmal ettim seni. Ama geçen sene biliyorsun ben bende değildim. Ee bu sene de dünya kendinde değil zaten.

Seninle baş başa yeşille ve doğayla geçirdiğim günlerimi özledim. Yalnız başımıza sonbaharı ne güzel kutluyorduk.

2018'i hatırlıyor musun? Gerçi seni uğurlamıştım.
Ama sonbaharda senden sonra dökülen yaprakları halen daha saklıyorum...

Kitabımın arasında çürümeden duruyorlar öyle...

Şimdi sırf senin için çıkardım kitabın arasından. Sana özel!
Fotoğrafını çeker çekmez de hemen bozulmasın diye koydum yerlerine.



Bir şey mi dedin?
Deli miyim?
Haa evet olabilir.
Seninle yani bir ay ile konuşuyor olmam evet belki delilik doğru diyorsun.
Ama sen basit bir ay değilsin bunu biliyorsun değil mi?
Benim için sıradan geçip giden rutine bağlanan aylardan değilsin.
Sen Eylül'sün. Sonbaharın başlangıcı sensin.

Belki sene Ocak'tan başlıyor olabilir. Ama benim için senenin başlangıcı gibisin.
Kimisi için hüzün ayısın belki... Yaprak dökümünden dolayı çok sevilmiyorsun. Boş ver be!
Çok sevenin olması gerekiyor mu?
Ee ben seviyorum ya seni. Hem de çok seviyorum.
Biz bize yeteriz değil mi? Yeteriz...
Herkes sevmese de olur seni.
Ben her sene unutmam seni biliyorsun.
Daha bir ay beraberiz.
Sen virüsü de boş ver. En kötü pencereden konuşuruz?
Ben arada ilham gelirse yazarım yine sana.

Bir de üzülme sakın hüzün ayı değilsin sen. Ağaçlar nasıl kök atıyor? Her baharda yeniden tazeliyorlar yapraklarını daha sağlam kök atıyorlar. Sonbahar yağmurları şifa oluyor köklerine. Kimin sayesinde?
Düşündün mü?
Sıkma canını...
Bir yanımız yaprak dökse de yeniden açar çiçeklerimiz.
Tüm canlılar yeniden gülümser doğaya. Sende gülümse...

Şimdilik hoşçakal!



01.09.2020 / Z.H.