Tunus Antlaşması, 28 Ağustos 1797 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Tunus Beyliği valisi ile ABD arasında imzalanan barış antlaşması.

Antlaşmanın birinci maddesi şöyledir:
Amerika Birleşik Devletleri ve Tunus Beyi Muhteşem Paşa, arasında ebediyen süren ve değişmez bir barış olacaktır. Aynı zamanda kalıcı bir dostluk olacak ve bu dostluk gittikçe daha artacaktır.
Bu antlaşmada Osmanlı Antlaşmalarında geleneksel düzenlere uyularak açılış cümlesinden itibaren dinsel görülebilen bir üslup ve dil kullanılmıştır. Örneğin, Birleşik Amerika Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı
İsa peygamber dinini kabul edenler arasında en seçkin olarak yer alan, ve bu nedenle sonucu saadetli olacak
kişi olarak nitelendirilmektedir. Osmanlı tarihinden, diplomasi dilinden ve kulanılışlardan habersiz olduğu gayet açık olan bu Amerikalı Papaz W.C.Anderson antlaşmadaki bu ifadeden Osmanlıların Hristiyan dinini tanıdığı anlamını çıkartmıştır.

Tunus Antlaşması Osmanlı Devletine tabi olan Tunus Beyliğine, Amerika Birleşik Devletleri gemi ve denizcilerine karşı, Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer bir Osmanlı tabisi olan Cezayir Beylerbeyliği ile imzalanmış olan Trablus Antlaşmasından daha fazla yükümlülük sağlayan ve maliyet yükleyen bir antlaşmadır.