Denizin insana iyi gelen bir tarafı var.
Evet belki maviliğinde huzuru, umudu barındırır.
Ama maviliğinden öte, varlığındaki derinliktir insana iyi gelen.
Sesi kalbimizin derinliklerine işler.
Hani deniz köpürür de tüm hırçınlığını kayalıklardan alır ya;
ağlatırcasına döver, döver sakinleşir.
Sesi ise adeta inletir yeri, göğü...
Aslında kayalıklara çarpan denizin gözyaşlarıdır.
Belki de bu yüzden deniz iyi geliyor içimize.
Kalbimiz de deniz gibi değil mi? Derin...
Ya gözümüzden akan yaşlar?
Kalbimizin gözyaşları onlar; ağladıkça sakinleşir, durulur...
Bu yüzden iyi gelir deniz kalbe!

~ Zeze ~
19.09.2020