Günlükcüm...
Sana bak ne anlatıcam.
Herkesin bir şeylere başlama hikayesi vardır ya. Kimisi sigaraya başlar ve gizli gizli içer onu saklar herkesten. Kendine özel hisseder belki bilmiyorum.
Tamam kabul kötü bir örnek verdim. Sigarayla alakam da yok zaten. Hiç denemişliğim bile yoktur.
Her neyse sana Türk kahvesine başlama hikayemi anlatayım.

Bizde bir çay vardır bir de çay vardır. Yani memleketimde çay olduğu için yalnızlıkta da, kalabalıkta da bir tek çay içerler. Hem de en koyusundan tavşan kanı!
Öyle yalnızlığa iyi gelen tarafıymış, kalabalıkla çay içilirmiş gibi sözlerde bilmezler öyle. Çayı buldular mı içerler.

Her neyse... Çayı içerim ama aramam. Çayla öyle yakınen pek bağım olmadı. Bizim evde hiç Türk kahvesi alındığını görmedim. Görmediğimi geçtim imkansız. Bizde eskiden hiçbir misafir Türk kahvesi içerim diye sormadı.

Tabi ben çocukluk ve gençlik dönemlerimdeyken böyleydi.
Gençlik dediysem lise yıllarımda diyeyim. Lisedeyken de nescafe tüketirdik. Şu bildiğimiz 2'si bir arada 3'ü bir arada olanlardan. Şimdi diyorum nasıl içiyormuşum onları. 3'ü bir arada çok şekerli geliyor.

Nescafe uykusuz gecelerimin içeceğiydi. Uykusuz gecelerimin sebebi tabi ki ders çalışmaktı. Okuldan geldiğimde uyur dinlenir gece ders çalışırdım nescafe yapıp.
Nescafenin de hakkını ödeyemem şimdi

Ama sonra üniversite yıllarımda Türk kahvesine olan ilgim arttı. Tek tük dışarıda içerdim. Çünkü bizim eve henüz girmemişti.
Sonra bizim eve Türk kahvesi almaya başladım. Böyle kendime özel yapıp odama çekildiğimde benden mutlusu olmazdı.
Sanki Türk kahvesini kimse bilmiyordu ve sadece bana özeldi. Türk kahvesiyle kendimi dost olmuş gibi hissetmedim desem yalan olur. Ama tabi bana özel demiştim ya.
Günün birinde o özelliğini yitirdi. Bizim Taş Devri malikanemiz de Türk kahvesini keşfeden ben olmuştum ama ünü ve kokusu tüm ev halkına yayılmıştı.

Bir anda çay dışında başka bir şey içilmeyen evimizde Türk kahvesi yapmasam alınan bir nesil ortaya çıkmıştı. Teknolojiyle yeni tanışan nesil gibi düşünün. Düşündünüz mü? Tam da onun gibi bir şey işte...
Ve tüm büyü bozulmuştu. Bir de ben hazır elektrikli cezvelerde de sevmiyorum kahveyi. Tadını değiştiriyor. Ocakta ağır ağır pişireceksin kahveyi. En sevdiğim.
Bu yüzden kahve içen sayısı arttıkça bana afakanlar basıyor Beklemeyi hiç sevmiyorum. Tabi bu kahveye özel bir durum değil bekletilmeyi sevmememden kaynaklı.
Kahveyi halen daha bana özel olsun istiyorum. Ama değil biliyorum. Bu durum kahveden vazgeçme sebebim olamaz tabi ki! Çayı aramam gün içinde ama mutlaka o güne bir fincan Türk kahvesi sığdırmalıyım. Neyse çok uzattım günlükcüm.
Böyle işte. Başka hikaye ve anılarda görüşmek üzere...