Tüm hayvanları seviyorum.
Köpekleri de...
Köpekleri de diyorum çünkü bazı kötü anılarım sebebiyle hep bir ürkeklik var içimde yenemediğim.

Az önce de o sevimli şirin şirin bakan köpeği çok sevmek istedim.
Yanıma yanaşıp koklamaya başladı. Ürktüm.
Aslında melül melül bakıyordu. Belki sevilmek istedi. Sev beni diyordu belki.
Cesaretimi toplayamadım, yapamadım, sevemedim onu.
Sırtını sıvazlayabilirdim yada kafasını okşayabilirdim. O an kalbimde hem korku hemde şefkat vardı.
İki duygu aynı anda barınabilir miydi? Bende barınıyordu. Peki şefkat korkuyu neden yenmiyor? Kafamda yine bir sürü soru.
O da hissetti belki bana dokunmadı baktı sevimli sevimli anlıyordu beni ama ben korkuma yenik düştüm. Anlayamadım onu.
İş yerinden abi korktuğum için gönderdi köpeği.
Üzüldüm.
Aslında çok istiyorum bir köpeğim olsun.
Köpek dostum olsun.
Umarım bir gün. Belki... Kimbilir...