Elimde sihirli bir gücüm olsaydı. Ve bana deselerdi ki; sadece bir hakkın var, dile ne dilersen… Çocukluğun sadece evcilik oynamaktan ibaret olduğunu sandığım, sığınabileceğimiz tek yerin oyuncaklarımız olduğu en masum yıllarıma dönmeyi dilerdim.

‘Fazla fedakarlığın, fazla vefasızlık getirdiğini’ bilmediğim yıllara.

Kalp kırıklıklarının olmadığı zamanlara…

Şimdilerde ise avuç içlerimiz kalp kırıklarıyla dolu, dokundukca kanatıyor her hücremizi.. Yüreğimizde onlarca acı olmasına rağmen, yapabildiğimiz tek şey tebessüm maskemizi takıp hiçbir şey olmamış gibi davranıp, sadece ‘ben bunları haketmedim’ deyip yaşamaya devam ediyoruz.

Ama susarak.

Bu canımızı daha çok acıtsa da…