Sen karanlıktayken ben,

Geceyi seviyorum,

Senin olmadığın akşamlarda

Ömrüm kısalıyor sanki.

Onun için bu defa

Az kararttım geceyi.

Şimdi ne varlığın,

Ne yokluğun belli.

Bu bulanık siyah hava,

Seni gizlemek

Ve duymak için yeterli.


Sana dokunamadığım akşamlarda

Bedenim eriyor sanki.

Kendime yüklüyorum

Bu açlığın kabahatini.

Sanki varmışsın da

“Kızgınmışsın” biraz bana,

O bahaneyle uzak duruyormuşsun.

İstemiyorum

Saçlarının savrulmasını

Rüzgarda.

Bu sevdadan benim payıma düşen,

Zaten fazla.


Senin olmadığın akşamları

Takvimden siliyorum.

Ömür haneme niye yazsınlar ki

Yaşamadıklarımı?


Senin olmadığın akşamlarda

Fersiz yanıyor sokak lambaları.

Ve o geceler,

Topluyorlar dilencileri…

Ve her kahkaha meyhanelerden yükselen,

“Anama söver” gibi…



Bir, İstanbul değil,

Sensiz akşamlarda sanki

Bütün kentlerin tutuluyor dili.

Öyle gecelerde

Görmezlikten geliyorum

Çöp kamyonlarının kenti kirlettiğini…


Cinsiyetler kalkıyor, yüzler seçilmiyor,

Herkes, çarşı iznindeki

“Tek tip er” gibi.

Bir yakalasam yaka paça,

Zamanı durduracağım.


Işıklandırılmış vitrin camları

Ayna olup yüzüme çarpıyor.

Anladım;

Ben sensiz gecelerde yaşlanıyorum.

En ihtiyarı oluyorum bu kentin.

En bilgesi, en ağırbaşlısı…

Aşkın olgunlaştırdığı

Suskun bir dervişim şimdi.

Bir sorsalar rezil olacağım.

Ben senden başkasını bilmem ki.


Senin olmadığın akşamlarda,

Ben yapmışım sanki tüm dünyanın işini.

Yoruluyorum,

Sabaha çıkmayacakmışım gibi.

Kör olmak için yarı yarıya,

Gözümü arabaların farlarına dikiyorum.

Her kadını biraz

Sen zannediyorum.


Senin olmadığın akşamlarda ben,

O an adını anmıyorsam eğer,

Koskocaman susuyorum.


Senin olmadığın akşamlarda ben,

Siyaha boyayıp yüzümü,

Maske yapıp gecenin karanlığını,

Bir Affan Dede bulup

“Satın almak” istiyorum “çocukluğumu.”


Senin olmadığın akşamlarda

Geceler uzun sürüyor…

“Az karanlığım” gün ağarırken kapkara oluyor.

Gözlerimi kapıyorum,

Düşlerime emanet ediyorum seni…


Senin olmadığın akşamlarda

Daha uzun kalıyorsun bende böylece.

Senin olmadığın gecelerden uyandığımda

Dilimde hep aynı cümle:

Senin

Olduğun

Karanlığı,

Sensiz

Aydınlıktan

Daha çok seviyorum...


Tayfun Talipoğlu

En sevdiğim şiirlerden olan bu şiir bu geceye gelsin...