Uzay araçlarının atmosferi geçip dünyadan uzaklaşması için çok büyük güç ve enerji gerekir. Bunun nedeni atmosferdeki sürtünme kuvveti ve yer çekimidir. Bu iki gücü yenebilmek için üzerine ek yakıt tankları takılarak tasarlanan uzay araçları, atmosferden ayrıldıktan kısa bir süre sonra onlardan ayrılırlar. Bu ayrılmanın gerekliliği, ek yakıt tanklarının çok ağır ve uzay aracından büyük olmasıdır. Ayrıca uzay gemileri, elektronik sistemlerinin çalışması için gerekli enerjiyi güneşten alacak şekilde tasarlanmışlardır.

Uzay Araçlarının İlave Yakıt İhtiyacı Nasıl Giderildi?

Uzayın çok büyük ve gidilecek yerlerin dünyamızdan milyonlarca kilometre uzakta olması, uzay aracının hızını yükseltmesini gerektirir. Bu da ekstra yakıt ihtiyacı anlamına gelmektedir. Bilim adamları bunun için yeni bir yöntem keşfetmişlerdir. Uzay gemileri bu yöntemle gezegenlerin çekim kuvvetini kullanarak hareketlerini hızlandırırlar. Burada dikkat edilmesi gereken husus, kusursuz bir zamanlama ve hesap yapılması gereğidir. Yani uzay gemisi doğru zamanda, doğru yerden fırlatılırsa hedeflenen gezegenin çekimi altına girerek hızı artacaktır. Buna kütleçekimsel sapan etkisi denir.
Büyük gezegenlerin çekim kuvveti de büyük olduğundan kütle çekimsel sapan etkisi de fazla olur. Örneğin Jüpiter’in çekim alanına giren aracın hızı 50 ile 60 bin kilometreyi bulabilir. Fakat bu hız bile Güneş Sistemi dışına çıkılması için yavaş kalabilmektedir. Güneş Sisteminden uzaklaşan uzay aracının kontrolü de buna paralel olarak zorlaşır. Örneğin, 1977 yılında uzaya gönderilen Voyager 1 uzay aracı, şu an dünyamızdan 20,6 milyar kilometre uzaklıktadır ve sinyal gönderip almak tam 37 saati bulabilmektedir.