Yaz kış demeden,
Ruhumun en ücra köşesinde,
Esip durur bir sonbahar rüzgarı.
Kendime kaçarım,
Bazen gidesim gelir,
Böyle günlerde severim yalnızlığı...
Ve en çok da bir sonbahar günü,
Coşar yalnızlığa düşkünlüğüm..

Yağmurlar ıslatır yeri göğü,
Ruhumun çakraları yenilenir,
Etrafa toprak kokulu huzur yayılır,
İlmek ilmek işlenir iliklerime...
Sonbaharı daha bir severim,
Dalından düşen yapraklar gibi!

Kimi zaman kendimi,
Sonbahar yapraklarına benzetirim,
Eserekli ruhum alır götürür beni,
Savrulurum rüzgar nereye eserse...

Eylül, Ekim, Kasım;
Dostumdur benim!
İşte bu yüzden güçlülüğüm,
Bu yüzden fırtınalara kafa tutuşum...

Z.H. / 09.10.2018