Kitap okumak her zaman iyi gelmiştir. Ve kitapta ki bu söz çok hoşuma gitti;
"~ İnsanlardan verebileceklerinden fazlasını bekleyemeyiz. ~"

Çok doğru...

Sanırım kendime göre normal saydığım bir çok şey başkalarına fazla geliyordu. Ama bu kez de başkalarına göre yaşamış olmak olmuyor muydu bu, kabullenmişlik veya olumsuzluklara razı gelmişlik... İnsanları, çevremdekileri her zaman olduğu gibi kabul etmeye çalışırım ama bu kadarı da bana haksızlık değil miydi?

Kafamda yine derin sorular.




Yalnız özlemişim günlük... Şeker Portakalından sonra bu kitapta da Zeze'yi okumak güzel. Zeze yine aynı hayalperestliğinde.

Ve kullanıcı adımı çok seviyorum, "Zeze" de benle özdeşleşti sanki