Peygamberimiz (s.a.v) diyor ki:
Bana “Allahümme salli âlâ Muhammed’in (Allah’ım, Hz. Muhammed’in gerek bu dünyada, gerek öbör dünyada şeref ve itibarını artır)” diyerek bir defa selât-ü selâm getiren kimseye Allah (c.c) on defa rahmet eder. Ayrıca o kimsenin on kusurunu bağışlayarak Cennette de derecesini on defa yükseltir.

Adı geçen âyetin iniş sebebi şudur: Mekke’nin Suheyb, Ammar, Habbâi, Selmân… gibi ileri gelen kâfirleri Hz. Peygamberden fakir Müslümanların etrafından uzaklaştırmasını istiyorlardı.

Bir gün yine Peygamberimize gelerek; “Ey Muhammedi..” dediler. “Biz Mekke’nin hatırı sayılır ileri gelen kişileriyiz. Etrafında toplanan fakir Müslümanlarla bir arada oturamayız. Çünkü onlar düşük kimseler. Tıpkı davar gibi pis kokular saçıyorlar. Eğer onları etrafınızdan uzaklaştırırsanız biz de söz veriyoruz ki îmana geleceğiz.”

Bunun üzerine sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) bunların îmana gelmelerini çok istediği için, fakir Müslümanları etrafından uzaklaştırma fikrine kapıldı.

îşte o yüzden baş melek Cebrâil (a.s.) inerek Peygamberimize; “Ey Muhammedi Sabah, akşam Rablerinirı rızâsını dileyerek dua edenleri (etrafından) kovma” diyen Allah kelâmı indi.

Ardından Hz. Peygamber (s.a.v.) Mekkeli kâfirlere, “Allah (c.c.) etrafımdan fakir Müslümanları uzaklaştırmamı yasakladı” deyince onlar da, “Bir gününü bize, bir gününü de onlara ayır” diye bir fikir ortaya attılar. Peygamber (s.a.v.) “Bunu da yapamam” diye cevap verdi. Bu defa, aynı mecliste oturmayı kabul ettiler, fakat Peygamberin yüzünü kendilerine, arkasını da fakirlere çevirmesini şart koştular.

Bunun üzerine de; “Ey Muhammedi.. Sabah, akşam Rablerinin rızâsını dileyerek dua edenlerle birlikte sabret (kal). Dünya hayatının güzelliğini dileyenlere uyup gözlerini onlardan ayırma. Bizi anmaktan kalbini gafil kıldığımız ve aşırı derecede nefsinin arzu ve isteklerine uyan kimseye (kimselere) itaat etme” diyen âyet inmiştir.