BENİ AĞLATAN O SESİN DEHŞETİ

Hakkın has kullarından bir âbid vardı… Tamâmiy]e sevdalara gark olmuştu… Gözünden iplik iplik yaşlar akar, gözyaşı incileri toprağa dökülürdü.

Bir gün halk onun etrafında toplandı da dedi ki:

— Ey din eri!… Allah sâna rahmet etsin. Niçin ağlayıp duruyorsun?

Âbid ıslak gözlerini yükseklere kaldırıp:

— Âh, dedi, âh!… Beni ağlatan gönlümde açılan bir yaradır. Bu yaranın acısını ancak korkanlar duyar…

— Bu yara nedir?

— Gelin Allah huzurunda hesap verin, diye bağırt lan sesin verdiği yaradır!..

Ne diyelim? Bu şuûr herkese nasip değil ki… Yarın mahşer gününde Hak’tan erişir hitap: Oku! İşte açıldı nefsine ait kitap!…