Stendhal sendromu veya Floransa sendromu kişilerin sanat eserleri karşısında kalp atışında hızlanma, sersemlik, bayılma, algı bozuklukları ve halusinasyonlar gibi belirtiler geliştirdiği psikosomatik bir hastalıktır. Kişi sanat eserlerinin bolluğu veya ihtişamı karşısında kendinden geçer.

19.yüzyıldan itibaren özellikle Floransa sanatı karşısında başı dönen ve bayılan insanlar kayıt edilmiş olmasına rağmen, Stendhal sendromu ancak 1979’da Santa Maria Nuova hastanesinde çalışan bir İtalyan psikiyatrist Graziella Magherini’nin Floransa’da bu sendromu yaşayan ve acil tedavi edilen 106 ziyaretçiyi gözlemlemesi ve tasvir etmesinden sonra isimlendirilmiştir.

Birçok Kişi Stendhal Sendromu Yaşamıştır
Sendrom ismini ünlü Fransız yazar Stendhal’dan almaktadır. Stendhal, 1817’de Floransa’yı ziyareti sırasında, Michelangelo, Machiavelli ve Galileo Galilei’nin mezarlarının bulunduğu Santa Croce Bazilikası’nı gezmiş ve Giotto’nun freskleriyle süslü bazilikayı gördükten sonra yaşadıklarını şu sözlerle ifade etmiştir: “Floransa’da olmaktan, o muhteşem insanların mezarında dolaşmaktan dolayı kendimden geçmiştim.

Bu yüce güzelliğin düşüncesi beni avuçları içine almıştı. Bir an ilahi hislere gömüldüm. O an her şey ruhuma sahicilikle hitap etmeye başladı. Ah, keşke unutabilsem. Kalbim hızla atmaya başlamıştı. Hayat gözlerimin önünden çekilmişti. Yürürken yere yuvarlanıp gitmekten korktum.”




-Alinti-