Arthuil Nickli Üyeden Alıntı
Hmm, aslında çocuk yaşlarda dinlemeye başlamıştım Hard Rock ile bazı metal parçaları ama tam anlamıyla dolu dolu başlamam lise dönemlerinde oldu. Tabi anlayacağın gibi ergenlik dönemleri duyguların ve hormonların fırladığı zamanlar. "Dark Tranquillity" denen Melodic Death Metal yapan bir grup var, malum her death metal severin bildiği. Bunların 1995 "The Gallery" albümü geçti elime bir gün. "Lethe" isimli ilk parçayı dinlediğimde "hmm" diyerek azıcık homurdandım. Tabi o sıralarda gitarla müzikle ilgilenme evreleri eğilimi de başlamıştı. Bir dinledim bir şey yok, iki, üç hala bir şey yok. İlk bir buçuk dakikada ki klasik gitarın başlangıcı çok güzel felan dört, beş. Bir kaç gün geçti, ne olduğu hatırlamıyorum bir olay oldu ve ben sinir krizi geçiriyorum öfkeliyim. Sinirim dağılsın diye müzik dinleyeyim dedim, yine bu parça geldi müzik listemden bir brutal giriş yaptı vokal (ki bu adam Mikael Stanne) beni orada "Melo-Death" tarzına hayran bıraktı. Hemen hemen bütün albümleri var bende ve tüm şarkılarını bilirim.

Metal müziği sevmeyi şöyle de düşünebiliriz (bence) : Kimisi basketbola meraklıdır arası futbol ile biraz mesafelidir, kimisi tiyatroyu sinemaya tercih eder. Metal müzikte (yine bence) duygu yoğunluğu daha "doğal" geliyor. İnsanlar öfke ve nefret duygusu kazandırdığını söylüyor ama bence tam tersi bu duygulardan arınıyor insan ki bende o etkiyi gösteriyor. Bunun yanında elektro gitar sevdasını da eklemek lazım. O sololar, ritim gitarlar bazı parçalarda "yani ben susayım zaten gitar ne demek istediğimi anlatıyor." der gibi bir giriyor.

Kısacası başlamak biraz ruh hali ile alakalı, o frekansa yakınken yapışıyor üstünüze.

Hatta parçayı da ekliyorum:
Anladım kardeşim. Güzel anlatımın için teşekkür ederim
Aynen o ergenlik zamanlarında ne oluyorsa oluyor duyguların geliştiği evre.
Evet bende duymuştum. Öfke ve nefret kazandırdığı, tabak çanak kırdıkları vs.
Dediğin gibi bak sende farklı durum yaşanıyor, duygulardan arınıyor. Kişilik meselesi işte..
Kişinin hayatında olan bitenlerinde etkisi vardır. X kişisinin öfkeye karşı meğilimi vardır. Müzikle bunu harmanlar örnek veriyorum. Stres atmak ister açar ordan bir hard müzik (Metal, Dubstep vb.) duvarları yumruklarsın yada tam tersi huzur bulursun.

Öfke ve nefrete gelince bende kendimi şöyle anlatayım;

Şuan tek bir oynadığım oyun var adı League of Legends.
Bu oyuna ne zaman girsem küfürde sınır tanımıyorum öyle böyle değil.
Kulakları çınlasın geçen arkadaşın bilgisayarında oynuyordum ekranı kıracaktım az daha. (Oynamayanlar anlayamaz beni)
Evde oynayacağım zaman da eğer birileri varsa, müziğin sesini baya açıyorum ses sistemi felan da var. O oyunda müziği dinlemem sinirimin %30-40'ını alıyor.

Oyuna girdiğim de bu müziği açacağım