Bir cuma günü İnsanlığın Efendisi minberde hutbe okuyorlardı;

— Allah”ım, dedi, yağmur ver!..

Sahabılerden Ebü Lübâbe:

— Ey Allahın Resûlü, dedi, hurmalar sergide!.. Varlığın Sebebi olan Cenâb-ı Peygamber (Sallallahü

Aleyhi ve Sellem) niyazını tekrarladı:

— Allah”ım!. O kadar yağmur yağdır ki, Ebü Lübabe hurmaları su götürmesin diye kalkıp çıplak vaziyette, eteği ile havuzun deliğini tıkasın!..

O anda gökte ne bulut, ne bir yağmur eseri vardı.. Ne var ki, birdenbire sanki feza ırmak kesiliverdi.. O kadar yağmur yağıyordu ki, ensar, hemen Ebü Lübabe’nin etrafım çevirdi:

— Ebü Lübâbe, dediler, Sen Resûlüllahın söylediklerini ayniyle yapmadıkça aslâ bu yağmur dinmez.. Kalk, havuzun deliğini eteğinle tıka!..

Ebü Lübâbe derhal ve çıplak olarak kalktı, eteği ile hurma havuzunun deliğini tıkadı.. O an birden yağmur

da kesiliverdi … O

Herkes bu harika mucize karşısında kuşlar gibi çırpınıyordu…