İnsan şu kısacık ömrünü, sadece kendini yanında huzurlu ve mutlu hissettiği insanla geçirmek istiyor...
Tüm sahteliklerden, iki yüzlülüklerden, samimiyetsizliklerden uzak olmak,
Onunla aynı pencereden, aynı gökyüzüne bakmak,
Sorunlarla boğuşmak yerine,
Onun varlığına sarılmak...
Ömrünü boş insanlarla değil, sevdiğinin yanında doldurmak...
Hayattan çok da bir şey beklemiyorsun aslında,
Sadece huzurla, küçücük mutlulukların tadını çıkararak yaşamak...
Elbette hayatı biraz olsun şekillendirmek elimizde,
Ama karşılaştığımız insanlar, çıkan sorunlar da maalesef bizim istemimiz dışında gelişiyor.

Hani bazen bir yola çıkarsın ve o yol da bazen ne yöne gideceğini bilemezsin... Kaybolmaktan korkarsın. Sorarsın birilerine. Ama sorduklarında bilmeden yanlış yönlendirir seni.
Ne kendine, ne de başkalarına güvenemezsin. Yorulsan da dinlenemezsin, kaybolduğun için o yolu bir an önce bitirmek istersin.

Hayat işte tam böyle bir şey...

Eğer hayatınızı güzelleştiren biri varsa; güvendiğiniz, beraber yola çıktığınız...
İşte o yol çabucak bitiverir... Korkmazsınız...
Kaybolsanız da, yanınızda o vardır,
Beraber dinlenir, yine yola beraber devam edersiniz...
O yol uzun da olsa, kısa gelir size,
Engeller zor da olsa aşarsınız...
Çünkü varlığı ve sevgisi güç verir size.

Ve Sen!
Her yorulduğum da, işte tamam daha adım atacak gücüm kalmadı dediğimde,
Gücüm oluyorsun,
Yolumu her kaybettiğimde, kararsızlık ve karamsarlık içinde kaybolduğumda,
Yolum, yönüm, pusulam oluyorsun...
Yola çıkmaktan da, kaybolmaktan da korkmuyorum.
Her bocaladığımda, nefessiz kaldığım da, kalbime tutunuyorum.
Ve Sen! Benim Kalbimsin...

❣❣❣