Düşündüm de,
Halen daha önümde kuş görsem, yolumu değiştiririm.
Karınca yuvası göreyim, bozmamak için adımlarımı oradan uzaklaştırırım bozmamak için.
Kedi yada köpek dinleniyor bir kaldırımda mesela, huzursuz olmasın diye kaldırımdan iner sonra tekrar çıkarım.

Ama insanlara gelince, git gide katılaştığımı fark ediyorum.
Ve bu beni hem üzüyor, hem de böyle olmazsam yine üzüleceğimi düşünüyorum çok garip değil mi?
Hala daha çocukluğumda ki gibi yufka yürekli miyim, yoksa o kalbim taşlaşmaya mı başladı? Bilmiyorum...

Günümüzde görünmezlik iksirine falan gerek yok, insanların sizinle ilgili menfaati yoksa yada duymak istediklerini söylemiyorsanız, zaten görünmez olursunuz bir anda. Ama tam tersi menfaatleri olduğunda bir anda görünür oluverirsiniz. Biraz da pohpohlarsanız, kulaklarına hitap ederseniz tamamdır.
Bu yüzden günümüzde aslında o sihir ve iksir menfaatlerin içinde saklı.

Sanırım görünmez olmak en sevdiğim. Ama bir yandan da canımı acıtmıyor değil hani. Acıtmasının sebebi insanların beni görmemesi değil. Sevgi dolu olmak varken, insanların bu denli menfaatlerine düşkün olmaları ve iyi niyetinizi suistimal etmeleri üzüyor beni.

Şöyle de bir durum var aslında, en çok insan tanıdıklarına yabancılaşıyor... Biliyorsun artık, seni kimin nereden kıracağını... Belki bunu farkında olmadan yapıyorlar, çünkü hayatlarına öyle yerleşiyor ki bu durum, en yakınınız bile en uzağınız oluyor.

Neyse...