8 Mart Dünya Kadınlar Gününde metroyla eve dönerken anneme çiçek aldım.
Metro baya kalabalıktı, annem yaşlarında önümdeki bir kadını yer verip ayağa kalktım.
Kadında bana kibarlık olsun diye elimdeki çiceği isteyip ben tutarım dedi.
Daha sonra çiçeğe bakarak hüzünlüce bana senin yaşlarında bir oğlum var, yurt dışında yaşıyor dedi .
İneceğim durağa geldim, arkamı döndüm gidiyordum.
Heyy çiçeği almayı unuttun diye kadın bana seslendi.
Arkamı dönüp tam kapıdan çıkarken, unutmadım teyze o çiçek senin dedim.
O hiç tanımadığım kadın bana gülümsedi ve ben mutlu oldum.
Bazen hayatta küçük şeylerde insanları mutlu edebiliyor.
Yaşadığın anda mutluluğu aramayı bilmek lazım.