Dönerek yaşıyordu dünya ve hiç sıkılmıyordu. Oysa biz boyuna yaka silkiyorduk. Dünyadan çıkıp gidilemezdi, yine dünyanın sularına atıyorduk kendimizi.

Ama… Ah şu hayat..

Hep aynı yerden vuruyordu insanı, hiç şaşmadan.

Hem küçültürdü dünyayı hem de büsbütün büyütürdü gözümüzde.

Sonra, sevdalıysan umursamazdın da aynı anda. Dünyaya haykıramazdık ya suya attık içimizdekini.

Bir deniz kenarı kabul etti.

Onun karşısında söyleyemediğimiz sözleri.