Kelimelerin yan yana dizilip oluşturacağı cümlelerden bu kadar korkacak ne vardı? Kalbimi hızlandıran, yüzümü kızartan, dişlerimi sıkıp tekrar gevşeten şey neydi?

Tüm bunları senelerce yazmadan kendime söyleyip durmadım mı sanki. Aynanın karşısında, otobüs durağında, yolun kenarında duran kedilere, balkondaki çiçeklere.

Defalarca yankılanmadı mı boş odalarda?