Dünyanın bütün boşluklarından seni özleyerek çıkmaya çalışıyorum. Buna buradan gökyüzüne merdivenle tırmanmak denir...olsun, ben deniyorum... anneme üzülüp kendi yaramı okşuyorum, biri yanındayım deyince senin ellerini arıyorum...günüm kötü geçince o yorganın altında herkesten gizli senin yüzünü okşuyorum... hâlâ sevdiğin şarkıları dinliyorum belki gelirsin diye, hâlâ sevdiğin yemekler ocakta.

Neredesin bilmiyorum ama bulmaya çalışıyorum... hangi duraktasın, sana varmaya çalışıyorum... kırık ayaklarımla gökyüzüne tırmanmaya çalışıyorum, sana hep çocuğum çünkü... çünkü hep imkân...oraya çiçek bırakmışlar, biri oranın mezar olduğunu anlamış sanki... ağlamıyorum ama çakmak arıyorum...benim de elimden bu geliyor bazen...

Olsun... seni anmak toprak değil çiçek ekmek saksılara, yollara ve hatta yatağına bile... diyorum ki boğazım kanayana kadar, olsun... o çok güzel ve kaf dağının ardındaki ülkede keyfi çok yerinde.

Melekler ölmez cânım, oradasın biliyorum... ve seni hep, çok.

Gökyüzüne merdiven dayayacak kadar çok.