Kalbim önceden;
kan akışını sağlayan, oksijen taşıyan, organdan ibaretti...
Eksikti, yarımdı.
Atıyor mu? Atıyordu işte...
Bir hayat vardı içinde keşfedilmemiş,
Duyguları bilse de, hissizdi.
Tüm organlar gibi görevini yerine getiriyordu;
Kasılıyor, çarpıyor, dinleniyor, yoruluyordu.
Aşktan yoksundu!

Ya şimdi?
Sadece bir kalp değil!
Bir kalpten çok fazlası...
İçinde atan,
Bir kalp daha var,
Bir sureti var artık,
Bir eşi var,
Tamamlayanı var...
Atmakla kalmıyor; yanıyor,
Özlüyor, seviyor...
Hissiz değil,
Aşık!
Sevdiğinin kalbiyle çarpan,
Bir hayat var içinde,
Sevgiliden ibaret,
Bir dünya kurulu orada...
Kasılmaları görevden değil,
Yârin aşkından,
Heyecandan...

O aşk ki,
Varlığınla sarmış tüm kalbimi!
Oksijenim olmuş,
Nefesim olmuş,
Bu kalbin canı olmuşsun!
İçimde ki Hayat Sensin;
Kalbime yaptığım yolculuk da,
Keşfim de sanaymış Sevgilim!

Z.H. / 20.05.2021