Kötüler seni karaladığında istifini bozma, ne oldum deme, gelişigüzel zaferler ve başarılar arama, kendi erdeminle övünme, şişinme, başkalarını seve seve öv, bazen yüreğini sert tut, bazen bir çiçeğin dalı kadar ince tut.

Nerde olursan ol bir çocuk saflığında kal, sineye çek, sığın kendi içine, kızma, kükreme, ses etme, ürkütme içindeki insanı.

Sessizlik elzemdir, bırak böyle kal.

Yağmurun sesini dinle, sessiz gözyaşları dök, götür uzaklara kendini... Her kargaşadan uzaklara... Tüm gürültülerden uzaklara, sessiz adımlarla kimseye görünmeden.

Durdur güçlü arzularını, atlama taşan sele.

Hayatın tüm tutarsızlıklarını bir kenara bırak, sözlerin yokluğu zor gelse de inan içindeki mırıltıya.

Derindir bu kuyu sesin dibine varmaz... Sessiz kaldığın yerde kal!

~

Özgür Bacaksız