”Bismi Hayy” ile başlar gece..
”Elif” gibi bir yalnızlık ..
Nâr’a ve Nûr’a bulanmış Çehremin alazında..
Arafvâri suskunluklara içeresinde; Ruhumun Berzah’ı hatırlaması..
Kalû-bela’ya dair dil ucu söylemlerim ..
Ve Göz altına alınmış Tebessümlerimle..
Başlar Gecem…
Senli hûlyaların eşliğinde ; iner hüzün kalbime.. Perde Perde..
Bakışlarının kuytusunda kaybolduğum ; faili belli Aşk’ın..
İsmini Zikrede ede..
Çekerim Yorganı üstüme usulca..
Bir ”Vav” kıvamında büzülür ..
Ana rahminde ki Bebek nasıl uyursa..
Öyle dalarım Gecenin Koynunda; Rüyalar Alemine….

İbrahim İnecik