Susarak küfleniyormuş cümleler, genzimi yaktığında anladım. Bir umudum olsaydı anlaşılmak için, susmazdım. Biliyordum, kimsenin anlayacağı gibi değildi sustuklarım…

Yüreğimde ki suskunluğumu seviyorum. Kalbim sustuklarımla kavga ederken, sessizce onları izlemeyi seviyorum.

Hadi desem ki şimdi; başlayayım söze, sessizliğin çıldırtan uğultusundan arındırayım ruhumu.

Hangi cümle yakışır dilime ? Nerden, nasıl başlarım söze. Bilmiyorum…