Aynı yara farklı zamanlarda hep ve yeniden kanardı alışmak uzun zaman aldı. Anısı var diye geçemeyeceğim fotoğrafları, silemeyeceğim evleri, dokunamayacağım ve açmaya korkacağım mektupları ve burnumu sızlatacak, hasreti çoğaltacak parfümü iki kelimeye sığdırdım.

Anısı var, ama geçti.Bir sessizlik.

Kalem kırıldı, kağıt kanadı, ellerim kırmızıya döndü birden, heyecanım kırıldı. Aynı sahne, aynı ses, aynı sersemlik.

Bu gece biraz sessizliğe ihtiyacımız olabilir.