Her geçen gün hayata olan inancımı biraz daha kaybediyorum...
Hiçbir şey düzelmeyecek...
Yeni bir umutla güne başlıyoruz, bugün her şey güzel olsun, kötü olaylar son bulsun diye umut ederken, hiçbir şey değişmiyor; her yıl kötülüklerin azalmadan kat kat artması umutlarımı tüketiyor...

Burası bizim ülkemiz mi? diye seyrediyorum, hani o ürkütücü, gerilim dolu film sahneleri olur ya. Çocukken ürkerdik, sadece film olduğu için sevinirdik... Şimdi film gibi o kötülük dolu filmleri yaşar hale geldik...

Ya biz daha kendi çevremizde, yakınımızda, ailemizde olan kötülükleri dindiremiyoruz...
Kendi içimizde ki kötüyü cezalandıramıyoruz... Kalbimizi temize çekemiyoruz...
Ülkeyi, dünyayı bu hale getirenleri bu saatten sonra neyle durduracağız? İçimizde birbirimize kustuğumuz öfkeyle, kinle mi?

Neler oldu bize?
Çoluğuna çocuğuna, yeğenine, torununa, komşusuna, yolda gördüğüne yan gözle bakan mı dersin, taciz eden, tecavüz eden mi dersin,
Hayvanlara işkence eden, tecavüz eden mi dersin,
Çoluğunu, çocuğunu, eşini, dostunu öldüren mi dersin,
Nerden geldiği belli olmayan virüs mü dersin,
Dinmeyen seller, depremler mi dersin,
Para için birbirine düşen eş dost, akraba mı dersin,
Hak ettiğimiz gibi ülkemizde yaşayamamız mı dersin,
TC vatandaşı olmayanlar, Ülkemizde rahat edecek, keyif çatacak diye kendi evlatlarımızın canında olması mı dersin,
Yarın öbür gün, başımıza ne açacaklarını bilmediğimiz yüzlerce Afganlı adamın Ülkemize dolması mı dersin,
Kimin yaptığını bilmediğimiz ve söndürülemeyen, engel olunamayan yangınlar mı dersin,
Bu liste, böyle uzar gider ve hiçbir şey bitmiyor, azalmıyor...
Yerli uçaklar, gemiler yapıyoruz, savaş çıkarsa gerekli donanımları hazırlıyoruz ama yangınları söndürecek yeterli teçhizatımız yok...
Hiçbir şey için çözüm bulamıyoruz...
Para her şeyi çözüyor, paranın gücü herkese yetiyor!

Hangi yarayı saracağız... Hangisini kapayacağız...
Bir tarafta kurunun yanında yanan onlarca masum insan, bir yanda kötüler yüzünden kaybettiğimiz güvensizlik sonucu yaşadığımız çaresizlik...
Eşi tarafından dövülüyor diye kurtarmaya çalıştığı kadın yüzünden daha hala hapiste yatan o masum çocuk, onun hayatını kim geri verecek?
Biz kimseye güvenemeyecek, bir daha komşumuza, dostumuza mı bu yüzden yardım edemeyeceğiz...
Güvenimizi, bu adaletsizliklerle öyle bir çaldılar ki...
Peki onlarca öldürülen kadınların, çocukların, bebeklerin, canlıların; yok edilen tabiatın hesabını kim verecek...

Biz çok kötü kaybettik!
Paramız var, evimiz var, arabamız var, var da var ama o kadar çok şey eksik ki...
Sağlığımız yok, huzurumuz yok, güvenimiz yok, inancımız yok, özgürlüğümüz yok...

Bir de bunların akabinde, içimize hapsettikleri korkularımız var artık...
"Her yeni günde, acaba bugün ne olacak" korkusu...
Uyanmak istemiyorum artık...
Hiçbir şey son bulmuyor... Giderek artıyor...
Sorsan herkes Müslüman, sorsan herkes bilge...
Ben hiçbir şey bilmiyorum, bilmek de istemiyorum artık...
Bu çaresizlik, bunca korku ve üzüntü içerisinde; yaşamak, nefes almak bile zor geliyor artık.

Görmediğimiz bir şey kaldı mı acaba diyorum?
Ne insanların düzeleceğini, ne de dünyanın iyiye gideceğini bu saatten sonra göremeyeceğimize göre, bazen kıyamet kopacaksa kopsun der hale geldim!

Bazen çok mu kötümserim, bunları sadece ben mi düşünüyorum diye de düşündüğüm oluyor...
Ama 18'li 20 yaşlarda kaldı o polyanna hallerimiz, her şey güzel olacak inancımız...
Gökyüzüne bakıp, masmavi umut dolu diyemiyorum artık, aynı gökyüzü başkasına kapkara olmuşken...

Ve bazen sanki her şey tozpembeymiş gibi hayatlarına devam eden, her şey mükemmelmiş gibi hayatı mutlu mesut sürdüren ve sanki tüm bu olaylar sadece filmlerde oynuyormuş gibi görmezden gelenleri gördükçe tahammül edemiyorum...

İnsanlar işine geldiğinde Müslümanlıktan din kardeşliğinden bahsediyor... Artık günümüzde kardeşler bile birbirinin gözünü oyuyor... Ne kardeşliği?
İnsanların kendi kardeşi para için kardeşini öldürüyor... Komşu ülkenin adamı mı gelip din kardeşim deyip sahip çıkacak bize...
Kimse benim kardeşim değil, olamaz da... Ben kendi ülkemde korkarak yaşayacağım, bana kimden ne zarar gelecek diye hayat bana zindan olacak, onlar kardeş ayağına bizim hayatımızı elimizden alacaklar...

Bitse de gitsek, ruh halindeyim...

Yoruldum!

Zeze...