Tam 4 sene önce iş yerinde mecburi ilk yardım eğitimi alıp, iş yerinin ilk yardımcı listesi arasındaydım. Neyse ki şu an değilim. Benden ilk yardımcı falan olmaz. İyi ki o dönemde de ilk yardımı gerektiren bir durum olmadı.

Yerine göre cesurum, cesaretli davrandığım durumlar var ama sağlık söz konusu olduğunda benden paniği ve korkağı yok. Sanırım bunda yıllarında etkisi var. Eskiden beni kan tutmazdı, şimdi kan tutuyor. Başkasının acısına şahit olamıyorum; hemen şeker, tansiyon düşüyor.

İlk yardım eğitimi aldığım dönemlerde, bir sabah annem bayılmıştı ve ben sabahın köründe apartmanı kapıya dökmüştüm çığlıktan. Hiçbir şey yapamamıştım. Çünkü ilk defa yanımda biri bayılmıştı ve o ilk bayılanda annem olunca korkmuştum. Aslında bir şey yapmıştım, annem gözü açık bayılınca öldü mü diye korkup, kalbinin sesini dinlemiştim :/

Sanırım sağlık konusunda panik olmamda, çok fazla hastanelerle bağımızın olmasının da katkısı var.
Çünkü o ameliyathane kapılarında, o hastane koridorlarında ne acılar yaşandığına çok şahit oldum.
Hayatın asıl ta kendisi aslında bu. Yaşam ile ölüm arasında ince bir çizgi var ve biz unutuyoruz.