Susmak ve konuşmak yerini bulduğunda ortaya çıkar melodi.Piyanonun tuşları, yanyana durdukları halde susmayı bildiklerinden dinletiyorlar kendilerini.

Söylenen her söz binamıza yeni bir tuğla ekler.Bu yüzden ağzımızdan kaçmamalı kelimeler.Onlar bizim mahkumlarımızdır, izin verdiğimizde çıkmalılar dışarıya.

Publis Syrus ne kadar haklı: “Konuştuğuma çok kere pişman oldum.Fakat sustuğuma asla!”