İçimde fırtınalar kopuyor. Derdimi kimseye diyemiyorum.
Çok sevince mi oluyor böyle? Sanki hiç göremeyecekmiş hissi.
Hiçbir şey yapasım gelmiyor, hiçbir şeyle uğraşasım. Her yer yabancı bana. Aptal gibiyim.
Neden kalbim böylesi acıyor, engel olamıyorum, durduramıyorum akan yaşlarımı.
Aklımı yitirmek üzereymişim gibi, kalbim sakinleşmiyor. Ne yapsam olmuyor, yanımda olduğunu bile bile sanki bir parçam kopmuş gibi.
Ne ara ben kaybettim kendimi böyle... Bilmiyorum...
Şu koca şehirde, şu odaya tıkılmış, yalnızlığımla baş başa kendimi iyileştirmeye çalışmak kadar, zor olan, yoran bir şey yok.
Uyuyup, bir süre uyanmasam ve sonra her şey olağan akışında olsa, böyle hissetmesem.
Dağıldım ve toplayamıyorum kendimi, toparlanamıyorum.
Çok güveniyorum ve yine güvenimin en derinden sarsılmasından korkuyorum belki bilmiyorum. Bir daha düşersem kalkamam biliyorum. Düşmeme izin verme...