Ben her zaman açık olmaktan yana oldum, kaybetsem bile.

Eğip bükmeden dolambaçlı yollara girmeden, ne düşünüyorsam onu söyledim; karşımdakinin “ne demek istediğimi” anlamasını beklemeden.

Kırılabilirdim, kırabilirdim de ama olsun, ben hep içim dışım bir oldum. Ne sevdiğimi sakladım, ne sevmediğimi, ne de “kıvırdım” işime geldiği gibi.


Hiç pişmanlık duymadım, neysem oydum; olduğum gibi. Keşke olduğum gibi kabullenseler beni.

Neyse uzatmıyorum....

Tıp! Sustum.!