Geçen yıl yaşadığım ayrılıktan sonra buna benzer bir “24 saatlik onarım programı” kendiliğinden oluşmuştu bende de. Sabah 6 gibi uyanıp boş duvara bakarken “Nasıl oldu ya?” diye kendi kendime söylenmeye başladım. 7’ye doğru gözlerim doldu, 7:30’da yorgan altındaydım. O ağlama faslı gerçekten insanın içini bir temizliyor, tavsiye ederim.9 gibi en yakın arkadaşıma mesaj attım: “Uyandıysan arar mısın, çok kötüyüm.” Aradı tabii, sağ olsun. 1 saat boyunca “Sen ondan çok daha iyilerini hak ediyorsun!” monologu dinledim, iyi geldi mi? Vallahi geldi. O saatten sonra zaten duramamışım, mutfağa geçip “Bu kahve de tadını değiştirmiş sanki” diye her şeye sinir olmaya başladım. Şikayet etmeye bir başlayınca arkası geliyor zaten.Öğleden sonra ise “Dışarı çıkmam lazım” diyerek kendimi AVM’ye attım. Bir defter aldım, gereksiz bir ruj, bir de kahve. Eve dönünce birkaç şarkı açtım, tam depresyon parçaları, sonra baktım ki içim şişiyor, hızlı bir liste açtım, dans etmeye başladım. Evet, evde tek başıma. Komik ama terapik. Akşamüzeri biraz bakım, biraz makyaj… “Ben neden bu kadar kendimi saldım ki?” dedim aynaya bakınca. Sonra dışarı çıkıp arkadaşımla yemek yedik, bol kahkahalı bir akşamdı. Eve dönerken içim biraz daha hafiflemişti. Gece erkenden yattım. Sabah kalktığımda “Bitmiş ama ben hâlâ buradayım” dedim. O bana iyi geldi. Gerçekten işe yarıyor bu tarz bir akış. Denemek isteyen varsa, kesinlikle tavsiye ederim. Zaman zaten en iyileştirici şey ama böyle küçük ritüellerle o zamanı daha katlanılır hale getirmek mümkün.