Benî İsrail zamanında bir adam Musa aleyhisselama gelerek:

Ya Musa! Sen Rabbinle konuşmaya gidiyorsun. Ona söyle, rızkını bana vermesin! Dedi. Musa aleyhisselam, Allah-u Zülcelal ile mükâlemede bulunarak:

Ya Rabbi! Onu Sen yarattın. Filan kulunun ne dediğini biliyorsun, dedi. Allah-u Zülcelal buyurdu ki:

Evet, Ya Musa! Biliyorum. Git ona de ki “Eğer Ben’den başka bir Rabb istiyorsa Benim göklerimi ve yerimi terk etsin. Gitsin, kendisine baska bir Rabb bulsun. Ya Musa! Ben rızkı, hiç kimseden, öldüğü güne kadar kesmem, ona söyle!

Daha sonra, Musa aleyhisselam adama dedi ki:

Allah-u Zülcelal buyuruyor ki, “Eğer beni Rabb olarak kabul etmiyor ve Benim rızkımı istemiyorsa Benim göğümü ve yerimi terk etsin. Gitsin, kendisine başka bir Rabb bulsun. Ben hiçbir kulumun rızkını, ölünceye kadar kesmem.”

Adam, Allah-u Zülcelal’in rahmetini, şefkat ve merhametini düşününce bayıldı. Kendine gelince dedi ki:

Evet, Ya Rabbi! Sen Sensin; bense Senin zayıf bir kulunum. Ben tevbe ediyorum.