Allah’ın peygamberi Yusuf aleyhisselamı köle olarak Mısır pazarına çıkardılar. Yusuf çok güzeldi. Herkes kilolarla altınla pazara geldi onu almak için. Bir kadın da bir top kadar ipi eğirmiş, satmak için gelmişti. Ona:

– Sen neden geldin? Diye sordular. O:

– Ben de Yusuf’a müşteriyim, dedi.

– Senin neyin vardır ki? Diye sordular.

– İşte benim bu ipim vardır, dedi. Onlar:

– E bak öbürlerinin çuvallar dolusu, kilolarca altınları var, onlarla gelmişler. Sen bu ipinle onun için istenilen ücreti nasıl karşılayacaksın? Diye sordular. O kadın o zaman onlara şöyle cevap verdi:

– Yusuf bilsin ki ben de ona müşteriyim, yeter bana. Yusuf bilsin, ben de ona müşteriyim ama benim ancak bu ipim vardır.

Aynı bu şekilde Allah-u Zülcelal’de kendisine talip olduğumuzu bilsin yeter. Allah azze ve celle bizi görsün. Bizim kalbimize baksın. O’nun rızasına, ecir ve sevaplarına müşteriyiz. Allah bizde bu niyeti görürse bizi rızasına müşteri olarak görürse daha nice nice sevaplar nasip eder bize inşaallah.