Güçlüyüm. Artık güçlüyüm. Daha kötü günler olmuştu ve yalnızdım.
Şimdi şartlar mükemmel olmasa da yalnız değilim.
Galata Kulesi gibi dimdik ayaktayım zorluklar karşısında. Klasik bir tabir olacak ama artık asla "Nokta kadar menfaat için, virgül kadar eğilmem.."

Adaptasyonum bir bukalemunla yarışır artık.
Alışacağım. Olumlu-olumsuz her durum karşısında homeostasimi(biyoloji çalıştığımı bu durumda, absürt şekilde belli etmiş olsam da idare ediver.)
Koruyacağım.

Olur mu dedim..
Dedi ki;
Kalpte olan sürekli akla gelir. Akılda dolaşan ise uğraşılmaya mahkumdur Olmuş bil.

"..Göz altlarımda mor menekşelerle,
Hiç bıkmadan, yorulmadan yürüdüm.."
"..Ve başardım.."


Demek için tüm bunlar..

Şöyle bir gözden geçirince hayatımı. Sanırım fazla birşey kalmadı yeniliğe..
Bu bana bir umursamazlık vermiyor değil. Umut ediyorum çünkü.
Çoktan hak ettim o güzel günleri.
Bilir misin ben kendimi evlilik içinde hiç göremedim. Dilimde kaldı ama aklım onay vermedi. Ben okulumu okur, işimi yaparım. Gerisi kader demeyeceğim. Kaza ve kader olayı var. Ben irademi, kendi doğrumu seçip kaderim yapacağım. Belki de iyi bir eş ve anne olacağım. Ve bu yazdıklarımı düşünüp güleceğim kendime. Daha evvel de oldu öyle.

Ne olursa olsun hep mutlu olmayacak bile olsam, ara ara mutlu olacak ve edeceğim.
İnanıyorum.

(Teldeki asıl günlüğüme yazdım, sana da eklemek istedim. : ) )

Hiç paniklemiyorum. Öğrenmiş olmak için öğrendiğim değil özümsediklerim benimle.
Haziran gelecek ve o sınavlara ayrı ayrı;
"Yenerim Ki Seni.."
Diyeceğim. Ve yeneceğim.[emoji123]
Çünkü hak ettim.
Emek verip emeklemeyeceğim..
Yemek olacak..

Yapamam kelimesinden örülmüş bir duvar örmüştüm kendime. Oysa o ısrarla yaparsın diyordu.
Resmi bitirdiğimde "Hani yapamazdın.." dedi.

Bendeki bazı haller, çekirgenin büyük bir kap içinde zıplamaktan vazgeçmesiyle ama aslında zıplayabilecek olduğunu başkasından öğrenip zıplamasına benzedi bugün.

Bugünden itibaren zihnimden geçenlere polis gibi çevirme yapacağım.
Ehliyeti yok aykırı düşüncelerin "geçit yok..!!"
Diyeceğim.

Elveda yapamam.

Ben bugün babamın gözlerinde farklı iki ışık gördüm. Birinde kırgınlık ve kızgınlık taşıyordu;Doğa'nın piercing olayından dolayı.

Ama bugün içtenlikle öptüm yanaklarından, baba kokusu duydum. Sonra içerdeydik sanki umut dolu bir ışık yakaladım. Banaydı biliyorum.

Ben hiç onları hayal kırıklığına uğratmadım. Önceki hatalar, onların hataları ile ödeşti.
Ben daha doğal, sorunsuz ve iyiye yakınım onlara göre.

Önce kendim sonra onlar için başaran taraf ben olacağım. O ışığı söndürmeye hiç niyetim yok.
O ışığı görmek için hiç uyumamaya razıyım.

Artık ne değişir ki değil, ne yaparsam o kadar çok fark eder diyebileceğim zaman işte bu zamanlar.

Bu zamanlar da bitecek. Biliyorum 1 gün öncesi yine yazacağım buraya.
Ben o sınavı fethedeceğim!

Sevgili günce masam artık çok çok toplu. Yolculuğun bitmesine az var. Kafamda yazacağım bölüm daha da netleşti. Hatta emin gibiyim.

O kadar hasta ruhlu insan var ki ya Pdr ya da Psikoloji okuyacağım. Ya klinik ya da akademik olarak yardımım olsun insanlara.

Bence geleceğin mesleğini seçmiş olacağım çünkü bir gün herkes delirecek.)))

Sevgili günlük sınavları atlatıp geldim.
20 gün var açıklanmasına.

Ve ben hala Psikoloji diyorum. Hayırlısı ;d
Halamın kızı Hukuk istiyormuş.
Ama halam pek ümitli değil.
Halama kapak etmem de gerek aslında.
Bakıcaz.

Son 12 gün. Yemin ediyorum her dakika midemde taş var gibi bir oluyor. Düşünce doluyor kafama atıyorum kendimi mutfağa.
Anneme pek benzemem ama iki şey de benzediğimi dün ifade etti bana.

Sinirlenince veya kafam doluyken bir yerleri toplamak iyi geliyor. Bu yüzden odamı sık sık dağıtıp topluyorum.
Eskiden mutfakmış işmiş nefret ederdim ama 2 sene içinde anneme benzemişim bu konuda.

Bir de kan ter içinde kalıyorum. Sanırım ağlamayı bırakınca gözeneklerimden ağlıyorum. O da annemden.

Çoğu şey babamdan.
Ben kendimi neden sevmediğimi de anladım.
Beni var edenleri sevmiyormuşum. Kaynağımı. Büyüdüm. Bu yıl gerçekten yetişkinliğin sorumluluklarına alışmaya başladım.


12 gün kala, kendimi artık severken nefretimi kazanmamak için dua ediyorum.
Çok çaba harcadım. Şurada düşmanıma beni anlatıp sorsalar o bile valla kazanmayı hak etmiş kahrolasıca derdi.

Bunları yazarken o midemdeki taş hissi azalmıyor. Aksine ondan söz ettikçe midem sanki kalbimmiş gibi muamele ediyor.
Galiba midemle kalbim yer değiştirdi.

Yarın diş konusu halloluncaya kadar da gün bitmiş ve 11 gün kalmış olacak.

Son günlerdeki evdeki sorunlu hava dağıldı. Babam bir çınar, gölgesi bize serinlik dışarıya korku verir.

Artık onların bizi yetiştirirken yaptıkları hataları onlar da insan diyerek kabulleniyorum.
Onları sık sık ben yönlendiriyorum. Bana akıl danışırlardı zaten hep. Bu iyice arttı.
Sanırım onları affediyorum. Kin tutamaz zaten bu bünye. Sadece çok canımı yakan insanlar iz bırakır içimde. Ama iz bırakanlar daha çabuk unutulur gider ben de.

Yarasının izini ben bile unuturum. Sonradan gelip kanatmaya çalışan olurdu elbet. O da onların acizliğiydi.

Hayatımın son 1 yılı 3 ayrı ilçede mekik dokuyarak geçti. Hatta 4 bile diyebilirim. Memleketimizden kopup geldik. Su gibi akıp geçti.
Dirsek çürüttüm. Göz altlarımda mor menekşeler yetiştirdim. Bu yolun başında çok yalnızdım. Sonra çok şükür en büyük motive kaynağım sevdiğim bey oldu yanımda.

Artık birlikte kutlamak zamanıdır. Sonrası biraraya gelişlerimizle dolu. Dün onun müjdesi vardı. Listeden adını bulmak ve okumak. Hayali gerçek oldu. Mutlu oldu/k.


Biz bu yıl hedefsizliği bırakıp geleceğimiz için daha ilişkimiz 4-5 ay olmuşken ciddi adımlarla yürüdük bu yolları.
Hiç böyle olmadım ben kimseyle. Az evvel erken uyumadı diye atar yaptım.
Ama biliyorum sabah bir gülüşüne su koyvereceğim.
Onu çok seviyorum. Karanlık dünyamın güneşi o. O güneşim.
Bir gün eşim de olacak.

Işte içimden bunlar gelip geçti. Bak o midem de taş hissi O'nu anınca uçup gitti..
İlacım benim o. Ve de her şeyim..

11 gün. Doğa gelebilirse şarap getirecek.
Kutlayacağız. Başka ihtimale gönlüm razı değil.

Canım günlükk.
Son 9 günüm kaldı. Bugün duydum ki teyzem rüyasında annemin hasta olduğunu ağlarken görmüş.

Annem kontrollerini oldu ciddi birşeyi yok şükür. Ağlamak ise gülmek demek.

Annem de kazandığımı görmüş bir şekilde. Onun da tersi değil bizzat kendi çıkıyor.

Allah'ım heyecanlıyken ben tuhaf oluyorum.

Aklıma ön lisans kpssye girmekte geldi. Dedim ki olursa hem okul hem iş takılayım.

En temiz niyetlerimle istiyorum Allah'ım ya!
Iyi bir puan ve sıralamam olsun. Ve güzelce tercihimi yapıp gideyim.

Her gün bir rüya ve binbir uyanma dolu. Biliyorum tercih olduktan sonra olur mu diye böyle olacağım.

Ama yemin ederim bu yazdığımı okuyup ulan kendine boşa eziyet etmişsin deyip başardım diyeceğim!

-Nolur diyeyim-

Rüyalarımı da yorumlayamaz oldum.

Son 2 gün..