Gönül ferahı istesem de gönül refahı dilesem de bezm-i elestten bilirim güle kan bülbüle figan düşüren hisseyi. Âşık ve maşûk ayırmaksızın herkese; «Belâ!» dedirten o suâli... “Elestü bi-Rabbikum?” (Ben sizin Rabbiniz değil miyim?)” “Belî…” Bundan gayrısını kabul etmez lügatim ve bundan başkasına dönmez dilim. İllâ belâ... Dünyâ sayfasında önüme bir mürekkep karalığıyla dökülen her belâ süveydâ gibi mücellâ bir ayna gibi durur sol yanımda. Sol yanım şerha şerha elif elif... Ve o kadar muhtaç ki genişletip ferahlatmana...