Gözlerin delip geçerken beni,gecenin ıssızlığında.Yine izin verdim beni büyülemene,hiç kıpırdamadan öylece durup dinledim sakince.Gideceği yere kadar gitmesine izin verdim.Sonra herşey silindi birtek sen kaldın .Gerçekti,gerçektin diyemeyeceğim,ben de bilmiyorum gerçeğin tanımını,hiç yaşamadım.Tek bildiğim birtek sen kaldın...Ben mi ,ben yoktum.Sana dönüşmüştüm çünkü.
Bir an damarlarında akan kanın debisini hissettim,parmak uçlarıma iğneler battı.Senin gözlerinle sana baktım.Hangimiz hangimizin düşüncesindeydi anlamadım.
Sonra gölgeler geçti gözlerinden,gözlerimizden.Bağlantı koptu aniden,tam hatırlamak üzere idim,tam dilimin ucundaydı ismin,cismin tanışlığın,yoldaşlığın.....Yine ikiye bölündük,sen orda ben burada,yine hayal oldun uzaklarda,rüylarımın bile seninle ilgili kısımları mühürlü...Yasaklıydın madem düşüncelerime girmeye,neden gerçeğin kör çukuruna benzeyen bu bir çift göze göründün.
Yaratıcılığım ve başıma her zaman bela olan hayal gücüm konu sen olunca tükeniyor.Dedim ya yasaklısın yedi dağ ardına sürgün edildik.
Hani burası benim oyun bahçemdi hani ben yazacaktım piyesi ...Yok yalan valla ...Anladım artık bir gölge oyunu bu...Biz sadece gölgeyiz..Ölü mektuplar yazıyoruz en fazlası....Umut mu,umut her zaman var ..Olmak zorunda , gönülsüz oyuncuları bu oyunda tutmak için ....