Uzun karanlık gecenin gelmesini izledim. Renkler cisimlerin üzerinden usul usul çekildi. Derinleşmeyi vaat eden saklı karanlıkların inişini bekledim yavaşça. Ve sonra sessizliğe büründü kelimeler.

Seslerin karanlığın içinde dinmesi, mutlak sessizlik değildi yine de. Minik bir hışırtı, uzak miyavlamalar, bir pencerenin kapanışı geceyi böldü yankılarıyla. Karanlığın içi kıpır kıpırdı.

Kelimelerin de gecesi var. Karanlığın içine doğru çekilirken, dökülmeye başlıyorlar bir bir. Sessizliği seviyor kelimeler. Kendi terkiplerine kavuşmak için, dış seslerin dinmesini bekliyorlar.

Kelimelerin ağzı kapanmıştır artık: Konuşmaya, altını çizmeye, dikkat çekmeye, tekrar etmeye gerek yoktur hiçbir şeyi. Kelimelerin ağzı kapandıkça, taşıdıkları anlam çoğalır, yayılır karanlığa. Katman katman anlam dolar gece. Sıkmayan, ağırlaştırmayan, huzura kavuşturan...

Anlatmaktan vazgeçersin geceleri. Amaç usul usul sezdirmektir eteğinde biriktirdiklerini. Sözcükleri döküp saçmadan sağa sola. Evet usulca. Gece bilir.

Anlamın giyinişidir gece. Perdelenişi... Hiçbir kelimenin tek bir karşılığı yoktur artık. Dolaylı anlatım, imgeler, benzetmeler, çağırışımlar âlemine dalmışsındır. Bunların hepsi sana kendine has bir sonsuzluk vaat eder. Neyi bilmek istiyorsan onu okuyacaksın.

Gece örter, evet. Mahremi yeniden iade eder kelimelere. Kimsenin senden alamayacağı, sende hep kalandır o kelimeler.
...
Leyla İpekçi