Tam Göğsünün ortasında bir yer acımıştı..Evinin İçine sığmıyordu.. Sokağa fırladı.. Sokaklarda dar gelmişti ona.. Tıpkı vücudunun yüreğined ar geldiği gibi... Ne denizin mavisi açtı içini ne de pırıl pırıl gökyüzü.. Kendini taşıyamayacak kadar çok büyümüş bir yandan da kayolacak kadar küçülmüştü... Birileri ona bir şeyler anlatıyordu :" Önemli olan sağlık " " yaşamak güzel" " boşver herşey unutulur.." Ancak o hiçbirini duymuyordu… Gözyaşlarından etrafı göremez hale gelmişti.. Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret ediyor , az sonra da kollarında ölmek isteyecek kadar cok seviyordu… Hep ondan bahsediyordu... Yalnız kalmak istiyordu.. Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak..ikiside yetmedi ona.. Geçmişi düşünüyordu.. Biri ona içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese kaçıyordu.. Aslında ondan kurtulmak istediği halde O acıyı yaşamak için direniyordu.. Akisini idda edenlerden nefret ediyordu… Herkezi ona benzetip, hiç kimseyi onun yerine koyamıyordu.. Bütün şarkılar onun için yazılmış gibi geliyordu.. Boğazı düğümleniyordu, Dinleyemiyordu… Uyumak zor uyanmak kolay geliyordu ona.. Sabahı iple çekiyordu.. Bazen de hiç güneş doğmasın diyordu… Ne geceler rahatlatıyordu onu nede gündüzler… Ölmeyi istiyordu, Ölemiyordu… Düşüncesi bile tahammül edilemez hale gelmişti ona… Rüyalar görüyordu.. Gerçek olmasını istediği.. Her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark ediyordu… Canı yanmıştı.. Bir daha sevmemeye Yemin Etmişti… Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmiyordu içinden… Yaşadığı şehri terk etmek istiyordu.. Onunla hiçbir anısının olmadığı yerlere gidip yerleşmek... Ama bir ümit. Onunla bir gün bir yerde karışlaşma ümidi… Bu ümit onu gitmekten alıkoyuyordu.. Gelgitler içinde yaşıyordu.. Buna Yaşamak Denirse…..