Önceleri ne kadar kötü rüya görürdüm. Fakat zamanla rüyamda , "..bu rüya uyanınca bitecek.." demeye ya da anneme, kardeşime anlatıp daha rüyadayken tabir etmeye başladım rüyamı. Çoğu zaman rüyalarım çıktığı için rüyamın bilincinde olmak ve uyurken tabir etmek büyük bir lütuf oldu bana. Yoksa kötü rüya gördüğümde kendimi kaybederdim. Ağlamak, bağırmak bunlar öyle üst seviyedeydi ki hiç unutmam bir kere üniversite 1deydim, o gece kah ağlamışım kah Allahh diye bağırmışım. Tüm yurt ayağa kalkmış.

Sonra yakın bir arkadaşım başımda uzun süre dua okumuş, ben yanındayım vs demiş. Uyku arası rüya olduğunu anlayıp huzurla uyumuşum sonra.

Bu yüzden bu lusid rüyalarım çok değerli. Arada diğer tür olunca da zaten bana ne hissettirdi ise ona göre yorumluyorum. Sonra internetten de bakıyorum.

Paylaşım için teşekkürler abla.