Belki bir çeşit ihanetti bu. Ama öyle üzgün bir çehresi vardı ki seçim yapmam gerekti. Omuzları bu yükü tek başına kaldıramazdı.
Bazen de evlatlar anne-babasının yükünü sırtlardı. Ki benim ilk değildi bu. Belki kardeşim bilse benimle uzun zaman konuşmaz ve hiç güvenmezdi. Ama o an doğru olanı yapmalıydım. Bu ihtimali göze bu yüzden aldım.

Bedenim buna sonra çeşitli ağrılarla tepki verdi. Evet beni o dahi cezalandırıyor. Üzülmeye ya da umursamaz olmaya fırsat bulamadım. Uykunun kollarından bile çekip aldı beni vicdanım. En rahat yastığım gidince acımla ve uyanık kaldım.