Soruyu bir zamandır düşünüyorum. Müzik, tiyatro, belki film, ... olsaydı kendime bir nota, bir oyuncu, karakter bulmakta zorlanmazdım. Öncelikle tabloyu ikiye bölerdim. Bir tarafta renklerin en sıcak, fırça darbelerinin en güzel, insanın baktıkça bakmak istediği güzel şeyler. Diğer tarafta renklerin en matı, çizgilerin silik ya da tamamlanmamış kısımları, insanların göz ucuyla bakmak istediği şeyler. Bir tarafta güneşli temiz gök yüzü, diğer tarafta karanlık bulutlar ve yağmurlar. Bir tarafta taştan duvarlar olurdu, diğer tarafta eriyen kumlar. Bir tarafta gülüşleri, diğer tarafta haykırışları gözlerin. Bir tarafta sakin, diğer tarafta hırçın dalgalar. Bir tarafta müziğin gürültülü notaları, diğer tarafta sessizliği gecenin. Kendimi tablonun tam ortasına koyardım, önümde zikzaklı bir yol olurdu. Sürekli bir taraftan diğer tarafa uzanan uzun bir yol. Ömrü boyunca düz yürümeye çalışan ama bir türlü beceremeyen adamın tablosu olurdu böylece.



Sen sormadın ama ben yine de eklemek istedim :

I've been a puppet, a pauper, a pirate, a poet, a pawn and a king
I've been up and down and over and out
and I know one thing
Each time I find myself flat on my face
I pick myself up and get back in the race

----

Bir kukla, bir yoksul, bir korsan, bir şair, bir piyon ve bir şah oldum
İyi oldum, kötü oldum, bittim ve çıktım
ve tek bir şey biliyorum
Kendimi her yüz üstü buluşumda
Topladım kendimi, ve döndüm yine yarışa